kişisel depresyon anları film

Posts Tagged ‘Clancy Brown’

Western korku yapma macerasına yenik düşmüş bir film, The Burrowers. Beklentisiz izlendiğinde bile film tatmin edici seviyede değil. Zaten aynı dönemde geçmesi dışında westernlik bir özelliği yok. Yani bildiğimiz westernleri dışında sadece kıyafetler ve dönemi yansıtmaya çalışmalarıyla western damgasını yemiş.

Korku kısmına gelince klasik yaratık korkularından gördüklerimizden farklı bir şey çıkmıyor karşımıza. Toprak altında yaşayan dev yaratıklar insanları yer ve bir grup onu öldürmek sevdiklerini bulmak için yola çıkar. Hikaye bundan, ibaret. Bunun yanında ek bir konusu da yok. Hani biraz film köleliğe göndermeler yapmaya çalışmış gibi ama konu, senaryo o kadar dağınık ki, o kadar havadaki toparlamaya çalışmaktan, konsantre olamıyorsunuz.Koca yaratıkların güneş ışığında eriyip çürümeleri de cabası…

Oyunculuklar mükemmel değil. Gerçi filme oranla pek sırıtmıyor. Filme göre iyi de diyebiliriz.Arada patlayan efektler haricinde korkutucu bir tarafı yok filmin. O da anlık irkilmelerden başka bir şey değil. Yani kısacası film basit ve bekleneni vermeyen cinsten. Zaman kaybı diyebiliriz…

Senarist ve Yönetmen: J.T. Petty

Oyuncular:

Linkler:

http://www.imdb.com/title/tt0445939/

daha fazlası

Zaten filmin tekrar çekileceğini duyduğumda içimde bir heyecan belirmişti. Bu heyecan eski dostun tekrar geri gelmesi gibi bir şeydi. Eh bir yerde Freddy kankamızdı bizim. Sinema tarihinde hiç bir karakter hele hele, korku filmi karakteri bu kadar sevilmemiş fanları olmamıştır. Tabi Freddy’nin bu kadar sevilmesinin sebebi elbetteki Freddy rolü ile özdeşleşen, Robert Englund olmuştur. Şimdi yeni çevrimde filmin tek eksiği olarak Robert Englund‘ı gösterebiliriz. Robert Englund‘sız bir Freddy hiç tat vermiyor…

Öyle ki Robert Englund Fredi karakterine iki şey aşılamıştı. Korkunç ama komikti Freddy karakteri ancak son çevrimde, Jackie Earle Haley karakteri oldukça başarılı bir oyun sergilemiş ama ben Robert Englund‘daki o samimiyeti göremedim kendisinde. Jackie Earle Haley sempatiklikten yoksun daha karanlık bir Freddy çıkartmış kaşımıza…

Bunun haricinde film için söylenecek kötü şeylerden biri ise Freddy’nin makyajıydı. Film özel efektlerle desteklenmiş ama Freddy makyajı kesinlikle olmamış ve ses pek oturmamış. Ana hikayeye sağdık kalınmış abuk sabuk fevri hatalar yapılmamış. Hikayeye sağdık kalınması bir yerde iyi olmuş çünkü eklemeler çıkarmalar, yada olayları abartmalar tam anlamıyla bir Elm Sokağı faciasına dönüşebilirdi.

Yalnız şunu belirtmek istiyorum iyi bir kopya olmuş. Diğer kopya ve uyarlamalar gibi içine etmemişler. Ancak belirttiğim gibi kara bir Freddy karşımızda. Espri anlayışı sıfır, eğlendirme gibi bir misyonu yok. Şimdi tabi iki arada bir derede kalıyoruz. Freddy böyle mi olmalıydı diye? Benim gibi fanatikleri tatmin etmemiştir film ama doğrusunu söylemek gerekirse de bozmadan yapılan iyi bir film olmuş. Ancak bu korku severleri tatmin etmez…

Görsellik ve efektler sırıtmadan çıkıyor karşımıza. Bu konuda takdir ediyorum ekip üyelerini. Ancak bir kere daha anlıyoruz ki efekt demek iyi bir şey demek değildir. Filmin konusuna deyinemeyeceğim bile. Başarılı bir uyarlama olmuş, ancak filmde o ilk filmdeki -ki ilki ile kıyaslıyorum- samimiyet yok… filmin gerçekten film olduğu bariz belli. Oysa Freddy’nin sevilme sebeplerinden birisi, bize çok yakın olması, çok sempatik olmasıydı. Ölüm makinesi geliyor bizi öldürecek edası işlenmiş filme… Korkmuyoruz tabi…

Keşke şöyle eski kült filmler gösteren filmler olsa da şu filmleri, sinemada izleyebilseydik. Yani versiyonu bile olsa Elm Sokağında Kabus’u  sinemada izlemek ayrı bir zevkti… Bu arada filmin ikincisi de yolda…

Yönetmen: Samuel Bayer

Senaryo: Wesley Strick, Eric Heisserer, Wes Craven (karakterler)

Oyuncular:

Linkler:

http://www.nightmareonelmstreet.com/

http://www.imdb.com/title/tt1179056/

daha fazlası