The Wrestler (Şampiyon)

Mart 1st, 2009 |

Bu filmle de Darren Aronofsky beni şaşırtmayı başardı. Diğer filmlerinde olduğu gibi öyle müzikleri alışıla gelmişin dışında sahneleriyle değil, duru ve sadeliğiyle. Film boyunca Aronofsky filmlerinde, rastladığım hemen hemen iç gıdıklayıcı öğe karşıma çıkmadı. Hatta şimdi düşünüyorum da filmde acaba müzik var mıydı? Film öyle içten ilerliyordu ki, öyle içine dalıyordunuz ki müziklerin farkına bile varamıyordunuz. Bazen kendinizi topladığınızda bak kim çalıyor diyebiliyorsunuz. Filmin müzikleri yine Clint Mansell tarafından yapılmış. Belkide müzikleri filmden kopararak izlemek daha iyi olur…

Düşüncelerim ve git gellerle dolu ki film bir yandan bana çok iyi bir film olduğunu söylüyordu, bir yandan da sanki alışılmış görselliği bulamadığım için sevemiyordum. Evet elbette film çok güzeldi ancak Aranofsky’den beklediğim bir film değildi, filmin Oscar için yapılmış olduğunu anlayabiliyorum. Çünkü tamamıyla film her karesiyle Amerikanın klişeleşmiş, toplumsal sorunlarından ibaretti. Ünlü bir dövüşçünün son günlerini, yaşadığı hayatı, çelişkilerini, güre tutkusunu, hayatının geri kalanını geçirmek için sarf ettiği çabayı, imkansız aşkını, parçalanmış bir aileyi, he ararsanız hepsini barındırıyor içinde… Bir nevi kısa bir özetle Amerikan toplumunu seriyor gözlerimizin önüne.

Film bir bir belgesel gibi işlenmiş. Sanki yaşlanan günleri sizde Randy “The Ram” Robinson gibi yaşayarak görüyorsunuz. Bazen aynı duyguları hissediyorsunuz. Bir bakıma baktığınızda bir çöküşün filmi olan The Werstler için Aronofsky güzel bir oyuncu seçimi yapmış… Belkide seçme sebebinin başında da Mickey Rourke‘un ayni duyguları yaşmış olması. Mickey Rourke belki de kendi içinde bulunduğu “düşüşü” anımsattığı için bu kadar güzel oynamış bu rölü… Belkide bu film kendisi için yeni bir başlangıç yada son olacak ama oyunculuğunun hakkının yenilmemesi gerekir. Filmi izledikten sonra neden akademi ödüllerinde “neden en iyi film kategorisinde yer almadı” diye bir soru sormadım değil. Şöyle bir düşündüğümde, The Curious Case of Benjamin Button‘dan daha iyi bir film diyebilirim. (filmleri izledikçe karar değiştiriyorum bende ama gerçekten daha iyiydi

) En iyi filme aday olamaması beni açıkçası üzdü. Evet Sean Penn’e de saygım büyük ama, bence Mickey Rourke bu sene en iyi oyuncu ödülünü alabilirdi…

Ne dene bilir ki? Sırandan bir konu bu kadar güzel ve oyunculukla insana yedirilir ve bu kadar güzel haz verilir. Aronofsky bunu yine başarmış… Doğru yolda ilerlediğine hep emin olduğum bir insandı zaten. Tek üzüntüm beklediğimin dışında bir yapımla karşıma çıkması oldu… Ama yinede etkileyici sahnelerden yoksun bir film değildi. Mesela Randy’nin kasap reyonuna çalışmak için girerken arkadan alkışların duyması mükemmel bir duygu bırakıyordu insanın üzerinde. Peki ya Marisa Tomei‘nin oyunculuğu ve dansları. Bir erkek olarak hayranlık uyandırdı üzerimde…

Kısacası film izlenilmesi gereken bir film ve yine layıkını bulamamış bir film. Her ne kadar Venedik Film Festivali‘nde en iyi film ödülünü almış olsada yinede hakkı yenmiş. Bu arada festivelde Mickey Rourke’a en iyi erkek uyuncu ödülü verilecekmiş ama festival kurallarına göre bir film aynı anda bu iki ödülü alamazmış bu yüzden Mickey Rouke bu ödülden fragat etmiş.